ronitem

RONITEM vetv.

  • 1. vet. veta III. Thërrmohet, bëhet thërrmija; shkoqet; bëhet copë-copë, bie copë; grihet. Ronitet dheu. Roniten plisat (gjethet). Ronitet misri (gruri). Ronitet lakrori (peta). Janë ronitur rrobat.
  • 2. fig. Humbas krejt fuqitë, dërrmohem (nga sëmundja, nga pleqëria etj.)
  • 3. fig. bised. Rrjedh nga trutë, matufosem. U ronit nga mendja (nga trutë).
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.