rëngë

RËNGË f.

  • 1. Tingëllima e ziles; krismë, buçimë. Rënga e zileve të mushkës. Rënga e pushkës (e topit). Dëgjohet rënga.
  • 2. Rënkim i thellë, ofshamë. Nxori një rëngë të madhe. Zuri rëngën e rënkon.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.