butër

Shqip

Butër m. -

  1. veter. Sëmundje ngjitëse e kafshëve njëthundrake (kryesisht e mëzave), që shfaqet me pezmatimin e mukozave të hundës ose me qelbëzimin e grykëve. E zë butri.
  2. mjek. shih rrufë,~a. E ka zënë butri. Jam me butër.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.