bucë

Shqip

Bucë f.sh. -

  1. Plis që ngre parmenda a plugu gjatë lërimit të tokës; plis me bar, bukëbar. Buca dheu. Thyej bucat. Nxjerr buca. Rrethoj (mbuloj) me buca. Bëhem si bucë shëndoshem shumë.
  2. Top bore. Gjuaj me buca.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.