buçkë

Shqip

Buçkë mb. -

  1. I mbushur e gjithë tul (për faqet, për duart etj.). Faqe buçka. Dorë buçkë.
  2. I shëndoshë e i mbushur në fytyrë; topolak, rrumbullak (për njerëzit). Vajzë buçkë. Është buçkë.
  3. I fryrë e i mbushur (për pemët). Fik (dardhë) buçkë.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.