brejtës

Shqip

Brejtës

I m.sh.zool. - Kafshë gjitare (si ketri, shqarthi, lepuri, miu etj.), që i ka dhëmbët e parë të zhvilluar e të mprehtë dhe që ushqehet duke brejtur bimë e sende të tjera. Brejtës i vogël. Brejtësit e pyllit. Rendi i brejtësve.


II mb. -

  1. zool. Që ha duke brejtur, që e bren ushqimin; që bën pjesë në rendin e brejtësve. Kafshë brejtëse. Kandërr brejtëse.
  2. Që ka vetinë të gërryejë diçka, që bren, gërryes. Lëndë brejtëse. Veti brejtëse. Soda brejtëse soda kaustike.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.