bof

Shqip

Bof onomat.bised. -

  1. Përdoret kur shprehim një veprim të menjëhershëm, të shpejtë e të papritur; brof.
  2. përd. kallëzues. Vij papritur, ia beh. Ai bof te dera.
  • Ia bëri bof plasi nga inati, nga dëshpërimi ose nga mërzia.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.