bllacë

Shqip

Bllacë f.sh. -

  1. Truall i vogël me ujë e me baltë; ligatinë. Bllacat e orës. Bllacat e rrugës. Bëhet bllacë.
  2. shih bllacore,~ja.
  • U bë bllacë
a) u qull, u lag shumë;
b) mbeti si qull (për bukën dhe për gatimet e tjera). E la punën bllacë nuk e përfundoi, e la të pazgjidhur diçka.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.