bigaçe

Shqip

Bigaçe f.sh. - Shufër a copë prej druri ose prej hekuri, qe mbaron në një anë me një degëzim më dysh; degëzim më dysh, bigë; furkaçe. Dru (degë) më bigaçe. Bigaçja e llastikave (për të gjuajtur zogj). I vë bigaçe pemës. Ngarkoi barrën me bigaçe.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.