besëtar

Shqip

Besëtar

I m.sh.vjet. - Ai që hynte si ndërmjetës në mes të dy palëve në gjak për të ndërprerë hakmarrjen për një kohë të caktuar. Hyri besëtar.

II mb.vjet. -

  1. Besnik. Burrë (luftëtar) besëtar. Grua besëtare. Roje besëtare.
  2. Besimtar.
  3. Përd. em. sipas kuptimeve të mbiemrit.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.