beqari

Shqip

Beqari f. -

  1. Të qenët i pamartuar në moshë të rritur; gjendja e atij që e ka kohën, po nuk është martuar. Vitet e beqarisë. I dha fund beqarisë.
  2. përmb. Tërësia e beqarëve, të rriturit e pamartuar. Ishte mbledhur beqaria.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.