barkthatë

Barkthatë mb. -

  1. Që e ka barkun të zbrazët, pangrënë; i uritur. Ishin barkthatë.
  2. Që nuk lind dot fëmijë, shterpë (për gruan). Grua barkthatë.
  3. si em. barkthatë, ~i m. sh. ~ë, ~ët. Njeri që vuan urie nga skamja, njeri i varfër e i këputur. U ngritën barkthatët në luftë.
  4. Përd. em. f. sipas kuptimit 2 të mbiemrit.[1]

Etimologjia

Prononcimi

Sinonime

Antonime

Fjalë rrjedhëse

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.