ballamar

Ballamar m.sh. -

  1. det. Litar i trashë, i cili shërben për të lidhur anijenport që të mos lëvizë, cimë e trashë. Hedh ballamarin. Lidh me ballamar.
  2. Litar i trashë që përdoret për të lidhur mallrat e ngarkuara në një mjet. Lidh me ballamar. Dy të marrë këputin një ballamar. fj. u.[1]

Etimologjia

Prononcimi

Sinonime

Antonime

Fjalë rrjedhëse

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.