bëtajë

Shqip

Bëtajë f.krahin. -

  1. Frikë e madhe, lemeri; diçka që të ngjall frikë ose që sjell fatkeqësi; poterë. I zuri bëtaja. Vinte gjylja me bëtajë.
  2. euf. Sëmundja e tokës, epilepsia. Bar bëtaje. E nget bëtaja. I rëntë bëtaja! mallk.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.