bëltacë

Shqip

Bëltacë f.sh. -

  1. krahin. shih bëltajë,~a. Bëltacat e kungullit. U bë buka si bëltacë.
  2. Shtresa si llurbë a si pelte, që zë uthulla e ndenjur, shtrati i uthullës.[1]

Etimologjia

Shqiptimi

Sinonime

Antonime

Fjalë të prejardhura

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.