arsye

Shqip

arsye f.sh. -

  1. vet. nj. Shkalla më e lartë e veprimtarisë njohëse të njeriut, aftësia mendore për të gjetur shkaqet dhe për të zbuluar thelbin e dukurive, për të shpjeguar ligjet e zhvillimit të natyrës e të shoqërisë; mendja në kundërvënie me ndjenjën. Arsyeja e ftohtë. Qenie me arsye. Zëri i arsyes. Jashtë arsyes. Dëgjoj arsyen.
  2. Aftësia për të menduar e për të gjykuar në mënyrë të shëndoshë, të menduarit në mënyrë logjike. Arsye e shëndoshë. Njeri me arsye. Flet (punon) me arsye. I bëj thirrje arsyes së dikujt. Humbet arsyen.
  3. Shkak ose fakt, që shpjegon a përligj një veprim; argument që sillet për të provuar diçka. Arsye objektive (subjektive). Arsye bindëse (e fortë). Për arsye shëndetësore. Për arsye pune. Për një arsye a për një tjetër. Mungon me (pa) arsye. S’ka arsye. Gjej arsye.
  • Për arsye se... sepse, nga që, për shkak se... Nuk hante arsye shih te ha 13. I jap arsye dikujt
a) e shfajësoj, e përligj dikë për një veprim;
b) i përgjigjem, i plotësoj një kërkesë dikujt. E ka arsyen në majë të shpatës shih te shpatë.[1]

Etimologjia

Prononcimi

Sinonime

Antonime

Në gjuhë tjera

Referencat

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.