บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ

บริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ[2] หรือ บีบีซี[2] (อังกฤษ: British Broadcasting Corporation, BBC) เป็นองค์การกระจายเสียงสาธารณะของสหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยนายจอห์น รีท มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บรอดคาสติงเฮาส์ในกรุงลอนดอน และมีศูนย์ผลิตรายการอยู่ที่เมืองซอลฟอร์ด, เบลฟัสต์, เบอร์มิงแฮม, บริสตอล, คาร์ดิฟฟ์ และกลาสโกว์ รวมทั้งยังมีศูนย์ผลิตรายการย่อยอีกจำนวนมากอยู่ทั่วอังกฤษ บีบีซียังเป็นองค์กรด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์แห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดและยังเป็นสถานีออกอากาศที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีพนักงานจำนวนกว่า 23,000 คน[3][4][5]

บริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
ประเภทรัฐวิสาหกิจ
โดยได้รับพระบรมราชานุญาต
ก่อนหน้าบริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (British Broadcasting Company)
ก่อตั้ง18 ตุลาคม ค.ศ. 1922 (1922-10-18)
ผู้ก่อตั้งจอห์น รีท
พื้นที่ที่ให้บริการทั่วโลก
บุคลากรหลักโรนา แฟร์เฮด
(ประธานบีบีซีทรัสต์)
ลอร์ดฮอลล์แห่งเบอร์เคนเฮด
(ประธานบริหาร)
อุตสาหกรรมสื่อสารมวลชน
ผลิตภัณฑ์การแพร่สัญญาณ, วิทยุ, เว็บท่า
บริการโทรทัศน์, วิทยุ, ออนไลน์
รายได้5,102.3 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง (2012/13)[1]
เจ้าของรัฐบาลสหราชอาณาจักร[ต้องการอ้างอิง]
พนักงาน23,000 คน (2011/12)
เว็บไซต์bbc.co.uk bbc.com

บีบีซีเป็นหน่วยงานด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์ที่จัดตั้งขึ้นโดยได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Charter)[6] และดำเนินกิจการตามข้อตกลงกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม สื่อ และกีฬา[7] การดำเนินงานของบรรษัทได้รับการอุดหนุนด้านการเงินเป็นหลักจากค่าธรรมเนียมการรับชมโทรทัศน์ซึ่งเรียกเก็บจากครัวเรือน บริษัท และองค์กรทุกแห่งในสหราชอาณาจักรที่ใช้อุปกรณ์ใด ๆ ก็ตามในการรับชมการแพร่ภาพโทรทัศน์[8] รัฐบาลสหราชอาณาจักรเป็นผู้กำหนดอัตราค่าธรรมเนียมดังกล่าวโดยได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภา[9]

บริการ

บีบีซีให้บริการกระจายเสียงและแพร่ภาพตลอดจนสื่อประสม ผ่านช่องทางต่าง ๆ ดังนี้

  1. ข่าวบีบีซี (BBC News)
  2. วิทยุบีบีซี (BBC Radio)
  3. โทรทัศน์บีบีซี (BBC Television)
  4. เว็บไซต์บีบีซี (www.bbc.co.uk)

อ้างอิง

  1. "BBC Full Financial Statements 2012/13" (PDF). BBC Annual Report and Accounts 2012/13. BBC. 2013. p. 24. สืบค้นเมื่อ 17 August 2013.
  2. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมศัพท์เทคโนโลยีทางภาพ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 50.
  3. "BBC: World's largest broadcaster & Most trusted media brand". Media Newsline. Archived from the original on 5 October 2010. สืบค้นเมื่อ 23 September 2010.
  4. "Digital licence". Prospect. สืบค้นเมื่อ 23 September 2010.
  5. "About the BBC – What is the BBC". BBC Online. สืบค้นเมื่อ 23 September 2010.
  6. Andrews, Leighton (2005). Harris, Phil; Fleisher, Craig S., eds. "The handbook of public affairs". SAGE. pp. 247–48. ISBN 978-0-7619-4393-8. |chapter= ignored (help)
  7. http://www.bbc.co.uk/annualreport/2014/bbc-trust/inside-the-trust/governance.html
  8. "TV Licensing: Legislation and policy". สืบค้นเมื่อ 12 February 2010.
  9. "BBC Press Office: TV Licence Fee: facts & figures". สืบค้นเมื่อ 12 February 2010.
  10. "The BBC logo story". BBC. Archived from the original on 14 ตุลาคม 2556. สืบค้นเมื่อ 27 กันยายน 2556.

แหล่งข้อมูลอื่น

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.