ขีปนาวุธ

ในการทหารสมัยใหม่ ขีปนาวุธ (อังกฤษ: Missile มิสไซล์) หรือ อาวุธปล่อยนำวิถี หมายถึงอาวุธขับเคลื่อนนำวิถี (ตรงข้ามกับระบบอาวุธขับเคลื่อนแบบไม่นำวิถี ซึ่งเรียกว่า จรวด) ขีปนาวุธมีส่วนประกอบหลักอยู่สี่ส่วน คือ ระบบกำหนดเป้าและนำวิถี, ระบบควบคุมทิศทาง, จรวดขับดัน และ หัวรบ ขีปนาวุธสามารถจำแนกออกได้เป็นหลายประเภทตามวัตถุประสงค์การใช้งาน ไม่ว่าจะเป็น ขีปนาวุธพื้นสู่พื้น, ขีปนาวุธอากาศสู่พื้น, ขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ หรือ ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ โดยขีปนาวุธที่มีอยู่ในปัจจุบันทั้งหมดถูกออกแบบมาให้ใช้พลังงานขับดันจากการทำปฏิกิริยาเคมีภายในเครื่องยนต์จรวด, เครื่องยนต์ไอพ่น หรือเครื่องยนต์ประเภทอื่นๆ

ขีปนาวุธถูกใช้งานครั้งแรกโดยเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ขีปนาวุธแบบแรกของโลกมีชื่อว่า จรวด วี-1 (V-1 flying bomb) เป็นลูกระเบิดที่ติดปีกและเครื่องไอพ่นเข้าไป ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็น จรวด วี-2 ที่รวมเครื่องยนต์ไอพ่นไว้ในตัว และติดตั้งครีบที่ปลายจรวดแทนปีกที่ตัดออก เป็นลักษณะสากลของขีปนาวุธที่ใช้จวบจนปัจจุบัน

ในภาษาไทย คำว่า ขีปนาวุธ เป็นคำสมาสระหว่างคำว่า ขีปน (แปลว่า "ซัด, เหวี่ยง") กับคำว่า อาวุธ ส่วนในภาษาอังกฤษ คำว่า missile มาจากคำละตินที่ว่า mittere มีความหมายว่า "ส่งไป"

การจำแนกพิสัยปฏิบัติการ

ขีปนาวุธแบ่งออกตามลักษณะการเดินทางออกเป็นสองประเภท คือ ขีปนาวุธทิ้งตัวและขีปนาวุธร่อน

ขีปนาวุธทิ้งตัว

  • ขีปนาวุธทิ้งตัวพิสัยใกล้ (Short-range ballistic missile) พิสัย 300 ถึง 1,000 กม.
  • ขีปนาวุธทิ้งตัวพิสัยกลาง (Medium-range ballistic missile) พิสัย 1,000 ถึง 3,500 กม.
  • ขีปนาวุธทิ้งตัวพิสัยปานกลาง (Intermediate-range ballistic missile) พิสัย 3,500-5,500 กิโลเมตร
  • ขีปนาวุธทิ้งตัวข้ามทวีป (Intercontinental ballistic missile) พิสัย ≥5,500 กิโลเมตร

ขีปนาวุธร่อน

  • ขีปนาวุธพิสัยสั้น (Short-range missile)
  • ขีปนาวุธพิสัยยาว (Long-range missile)

เทคโนโลยี

ขีปนาวุธนำวิถีมีจำนวนส่วนประกอบของระบบที่แตกต่างกัน:

  • การกำหนดเป้าหมายหรือการนำวิถีขีปนาวุธ (missile guidance)
  • ระบบการบิน
  • เครื่องยนต์
  • หัวรบ

แหล่งข้อมูลอื่น

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.