ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Διεθνής ΟμοσπονδίαΟΥΕΦΑ
Ίδρυση1955
1992 (σημερινή μορφή)
Αριθμός ομάδων32 (όμιλοι)
76 ή 77 (σύνολο)
Τρέχων κάτοχος Μπάγερν Μονάχου
(5ος τίτλος)
Περισσότερες κατακτήσεις Ρεάλ Μαδρίτης
(9 τίτλοι)
Τηλεοπτική κάλυψηΑνάλογα με κάθε χώρα
ΙστοσελίδαΕπίσημη ιστοσελίδα
2013–14

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (αγγλικά: UEFA Champions League) είναι μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση όπου παίρνουν μέρος οι πρωταθλήτριες ομάδες ποδοσφαίρου της Ευρώπης. Η διοργάνωση πραγματοποιείται κάθε χρόνο από την Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) και το κύπελλο αυτό είναι το πολυτιμότερο βραβείο που μπορεί να πάρει μια ευρωπαϊκή ομάδα.

Δομή

H διοργάνωση Champions League, αρχικά γνωστή ως European Champion Clubs' Cup (Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης) ή απλά European Cup (Ευρωπαϊκό Κύπελλο), ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σεζόν 1955/56 έχοντας ένα σύστημα νοκ άουτ δύο αγώνων, όπου οι ομάδες θα έπαιζαν ένα ματς εντός και ένα εκτός έδρας. Η ομάδα με το μεγαλύτερο αθροιστικά σκορ προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Μπορούσαν να συμμετάσχουν μόνο οι σύλλογοι που είχαν κατακτήσει το εθνικό τους πρωτάθλημα καθώς και ο, εκείνη την περίοδο, κάτοχος του κυπέλλου.

Ο τρόπος διεξαγωγής και το όνομα άλλαξαν κατά την περίοδο 1992/93, και μετά από αρκετές και ριζοσπαστικές αλλαγές στα χρόνια που μεσολάβησαν, σήμερα η διοργάνωση αποτελείται από τρεις προκριματικούς γύρους, μια φάση ομίλων (όπου οι ομάδες αντιμετωπίζουν κάθε άλλη ομάδα του ομίλου εντός και εκτός έδρας) και ακολουθούν τέσσερις γύροι αγώνων νοκ άουτ. Όλοι οι προκριματικοί και οι νοκ-άουτ αγώνες είναι διπλοί, εκτός από τον τελικό, ο οποίος είναι ένας μόνο αγώνας και διεξάγεται σε προκαθορισμένο τόπο διεξαγωγής.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει αυτό το κύπελλο 9 φορές. Ακολουθούν οι Μίλαν (7 τίτλοι), Λίβερπουλ και Μπάγερν Μονάχου (5 τίτλοι), , Άγιαξ (4 τίτλοι) και Μπαρτσελόνα (4 τίτλοι).

Η νικήτρια ομάδα παίρνει στην κατοχή της το τρόπαιο στην τελετή απονομής, μετά τη λήξη του τελικού, αλλά πρέπει να το επιστρέψει στην UEFA δύο μήνες πριν από τον τελικό της επόμενης χρονιάς. Η UEFA δίνει στους νικητές ένα αντίγραφο του τροπαίου, μικρότερων διαστάσεων από το αυθεντικό, το οποίο οι ομάδες κρατούν στην κατοχή τους για πάντα. Επιπλέον, οι κανονισμοί της οργάνωσης ορίζουν το αυθεντικό τρόπαιο να το κρατάει για πάντα μία ομάδα, εφόσον το κερδίσει επί τρεις συνεχόμενες σεζόν, ή εφόσον το κερδίσει πέντε φορές συνολικά.

Πέντε ομάδες έχουν πάρει το αυθεντικό τρόπαιο μέχρι τώρα:

  • Η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε τις πέντε πρώτες διοργανώσεις μεταξύ 1956-1960,
  • Ο Άγιαξ, που κέρδισε τρεις φορές στη σειρά, 1971, 1972, 1973,
  • Η Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια των επόμενων τριών διοργανώσεων, 1974, 1975, 1976,
  • Η Μίλαν, που πήρε το κύπελλο για πέμπτη φορά το 1994, και πρόσφατα
  • Η Λίβερπουλ, που το 2005 πήρε το κύπελλο για πέμπτη φορά.

Επειδή η Λίβερπουλ κράτησε το τρόπαιο το 2005, ένα νέο κατασκευάστηκε για τη διοργάνωση του 2005-2006.

Πρόκριση

Η πρόκριση για τη διοργάνωση γίνεται με κριτήριο την κατάταξη των ομάδων στα εθνικά τους πρωταθλήματα, με βάση ένα σύστημα ποσόστωσης, σύμφωνα με το οποίο οι χώρες με ισχυρότερα πρωταθλήματα στέλνουν περισσότερες ομάδες. Ομάδες που προέρχονται από τέτοιες χώρες επίσης προκρίνονται σε πιο προχωρημένες φάσεις της διοργάνωσης.

Για παράδειγμα, από τα τρία ισχυρότερα εθνικά πρωταθλήματα, όπως αυτά βαθμολογούνται από την UEFA, σύμφωνα με τους συντελεστές UEFA, ο πρωταθλητής και ο δευτεραθλητής προκρίνονται απευθείας στη φάση των ομίλων, ενώ ο τρίτος και ο τέταρτος προκρίνονται στον τρίτο προκριματικό γύρο.

Υπάρχει μία εξαίρεση σ' αυτόν τον κανόνα: Ο κάτοχος του τροπαίου κατά κανόνα προκρίνεται απευθείας στη φάση των ομίλων, ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα. Παρ' όλα αυτά, αν ο τροπαιούχος προέρχεται από χώρα που δικαιούται να στείλει τέσσερις ομάδες στη διοργάνωση, δεν εξασφαλίζει την πρόκριση αν δεν είναι στις 4 πρώτες ομάδες στο πρωτάθλημα.

Την περίοδο 2004-2005 η Λίβερπουλ κατέκτησε το τρόπαιο, αλλά κατέλαβε την πέμπτη θέση στο Αγγλικό πρωτάθλημα, μια θέση εκτός των θέσεων αυτόματης πρόκρισης. Έτσι έπρεπε η Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία να αποφασίσει αν θα στείλει τη Λίβερπουλ στη διοργάνωση ή την ομάδα που κατέλαβε την τέταρτη θέση, δηλαδή την Έβερτον, την άλλη μεγάλη ομάδα της πόλης του Λίβερπουλ. Η Αγγλική ομοσπονδία είχε ήδη αποφασίσει ότι οι πρώτες τέσσερις ομάδες του πρωταθλήματος θα προκριθούν για τη διοργάνωση, παρά την κατάκτηση του τροπαίου από τη Λίβερπουλ, αλλά παράλληλα πίεσε για να συμμετάσχει και πέμπτη ομάδα στο Champions League μετά από αυτή. Μετά από την απόφαση αυτή ο τότε πρόεδρος της UEFA Lennart Johansson, δήλωσε ότι ο τροπαιούχος θα έπρεπε να μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο του ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα. Τελικά αποφασίστηκε η Έβερτον να αγωνιστεί στον τρίτο προκριματικό γύρο, και η Λίβερπουλ στον πρώτο.

Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο, πριν από τη σεζόν 2005-06, ήταν το 2000, όταν η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε το τρόπαιο αλλά κατέλαβε την έκτη θέση στο Ισπανικό πρωτάθλημα. Λόγω αυτού η Ρεάλ Σαραγόσα αναγκάστηκε να αγωνιστεί στο Κύπελο UEFA. Δύο χρόνια μετά, η Σαραγόσα υποβιβάστηκε, γεγονός που κάποιοι οπαδοί αποδίδουν στη χαμένη αίγλη (καθώς και τα χαμένα έσοδα) που προήλθαν από την απόφαση αυτή.

Ιστορία

Ο θεσμός έχει μακρά και συναρπαστική ιστορία. Πενήντα χρόνια σκληρού συναγωνισμού που έχουν αναδείξει νικητές απ' όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης.


1955 έως 1960 - Πρώτη Εποχή της Ρεάλ Μαδρίτης

Η Ρεάλ Μαδρίτης κυριάρχησε στις πέντε πρώτες διοργανώσεις, και η ομάδα των Ντι Στέφανο, Πούσκας, Τζεντόλ, Ντελ Σολ και Σανταμαρία κέρδισε άνετα και τους πέντε πρώτους τελικούς. Αν και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και κάποιες ιταλικές ομάδες προέβαλλαν κάποια αντίσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Αεροπορική τραγωδία του Μονάχου του 1958, αλλά και ο ανορθόδοξος και αριστοκρατικός τρόπος παιχνιδιού της Ρεάλ συνέβαλαν στο να μην υπάρχει στη πραγματικότητα συναγωνισμός για το τρόπαιο.

Το αποκορύφωμα της χρονικής αυτής περιόδου ήταν ο περίφημος τελικός του 1960 για το Κύπελλο Ευρώπης, στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκόβης, στη Σκωτία. Σε αυτόν τον τελικό, η Ρεάλ Μαδρίτης συνέτριψε τη δυτικογερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3, μπροστά στις κάμερες του τηλεοπτικού δικτύου BBC και άλλων τηλεοπτικών καμερών του δικτύου της Eurovision. Τον τελικό παρακολούθησαν 135.000 άνθρωποι, αριθμός που αποτελεί ακόμα ρεκόρ προσέλευσης σε τελικό Κυπέλλου Ευρώπης ή Τσάμπιονς Λιγκ.

1961 ως 1966 - Μπενφίκα και Μίλαν κυρίαρχοι, ισπανική νίκη στον 6ο τελικό

Η κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης ανακόπηκε από τους μεγαλύτερους εγχώριους αντιπάλους της, την ομάδα της Μπαρτσελόνα, από τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1961. Η Barça έφτασε στον τελικό στο στάδιο Wankdorf στη Βέρνη της Ελβετίας, όπου ηττήθηκε από την πορτογαλική Μπενφίκα, η οποία κράτησε τα σκήπτρα και την επόμενη χρονιά, με αντίπαλο στον τελικό του Άμστερνταμ τη Ρεάλ και με σκορ 5-3.

Η Μπενφίκα έφτασε για τρίτη φορά σε τελικό το 1963, έχασε όμως από τη Μίλαν, της οποίας η αντίπαλος Ίντερ, κέρδισε το τρόπαιο τα έτη 1964 και 1965 με νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης και επί της Μπενφίκα στην πορεία. Η διοργάνωση του 1965 έμεινε στην ιστορία κυρίως λόγω του διαβόητου ημιτελικού, ανάμεσα στην Ίντερ και τη Λίβερπουλ, υπό τη σκιά των κατηγοριών για δωροδοκία από ιταλικής πλευράς στη νίκη εντός έδρας με 3-0, στο στάδιο Σαν Σίρο του Μιλάνου.

Αυτή η εποχή τελείωσε με πρωταθλήτρια την Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία νίκησε την Ίντερ στον ημιτελικό του 1966, πριν φτάσει στην κατάκτηση του 6ου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου της, αντιμετωπίζοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου στο Στάδιο του Βασιλιά Μπωντουέν, στις Βρυξέλλες (τότε ονομαζόταν Στάδιο Χέυζελ). Από την μεγάλη ομάδα του '50, μόνο ο Πάκο Τζέντο έπαιξε και στους 6 νικηφόρους τελικούς.

1967 καί 1968 - Δύο βρετανικές νίκες

Το 1967, η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κέρδισε την διοργάνωση, νικώντας την Ίντερ στο Εστάντιο Νασιονάλ, στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Η ομάδα, η οποία έγινε γνωστή με το όνομα Λέοντες της Λισαβώνας, με προπονητή τον Jock Stein, απαρτιζόταν από παίκτες που γεννήθηκαν στη Γλασκόβη.

Έπειτα από έναν χρόνο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κέρδισε το Κύπελλο, με νίκη επί της πορτογαλικής Μπενφίκα, με 4-1 στην παράταση στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.

Ο θρίαμβος για τη Μάντσεστερ ήρθε μία δεκαετία μετά την αεροπορική τραγωδία στο Μόναχο και χαροποίησε τους φιλάθλους της και κυρίως τον προπονητή Ματ Μπάσμπι, ο οποίος αργότερα χρίστηκε Ιππότης (CBE - Commander of the British Empire) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας.

1969 ως 1973 - Ολλανδική κυριαρχία

Το ευρωπαϊκό κύπελλο την τελευταία δεκαετία ήταν υπόθεση τριών ομάδων κάθε μια από τις οποίες κέρδισε 3 τελικούς και όλες βρισκόντουσαν πάντα στις τελικές φάσεις της διοργάνωσης.

Ο πρώτος Ολλανδικός σύλλογος που πρωταγωνίστησε στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν ο Άγιαξ, που αρχικά έχασε το 1969 στον τελικό με τη Μίλαν και μετά αναγκάστηκαν να δουν την ανταγωνιστική ως προς αυτούς, Φέγενορντ να κατακτά τον ίδιο τίτλο τη χρονιά 1970. Ύστερα από την παρουσία των Γιόχαν Κρόιφ, Μπάρι Χούλσοφ, Ρουντ Κρολ, Γιόχαν Νέεσκενς, Άρι Χάαν, Gerrie Mühren και Πιετ Κάιζερ που έθεσε τις βάσεις για αυτό που σήμερα αποκαλείται ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (Total Football), ο Άγιαξ κυριάρχησε για τρεις χρονιές αρχικά νικώντας τον Παναθηναϊκό (τη μόνη ελληνική ομάδα μέχρι στιγμής που έχει αγωνιστεί στον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών), την Ίντερ και τη Γιουβέντους.

Ο κάθε παίκτης ξεχωριστά μπορούσε να προσαρμοστεί στο παιχνίδι σε διαφορετικές θέσεις και ρόλους. Δημιουργία του Ρίνους Μίχελς, ο Άγιαξ φαινόταν αήττητος μέχρι το 1973.

1974 ως 1976 - Η άνοδος της Μπάγερν

Η Μπάγερν Μονάχου έγινε ο επόμενος σύλλογος που κυριάρχησε στη διοργάνωση, κερδίζοντας το τρόπαιο τρεις συνεχόμενες φορές στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Με αρχηγό τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και με παίκτες όπως οι Σεπ Μάιερ, Γκερντ Μίλερ, Ούλι Χένες και Πάουλ Μπράιντερ, η Μπάγερν συνέχισε το Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο, προσθέτοντας τη δικιά της εκδοχή στην συνέπεια και την οργάνωση, δημιουργώντας έτσι ένα εκρηκτικό μείγμα.

Αφού νίκησε πρώτα την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1974, η Μπάγερν νίκησε και τη Λιντς Γιουνάιτεντ 2-0 σε έναν κακόθυμο, επηρεασμένο από το κοινό τελικό στο Parc des Princes, στο Παρίσι το 1975, και τελικά την Σεντ Ετιέν στο Χάμπτεν Παρκ στη Γλασκώβη το 1976. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε κανένα από τα τρία αυτά συνεχή έτη που η Βαυαρική ομάδα κυριάρχησε στην Ευρώπη, δεν κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια Γερμανίας, χάνοντας τον τίτλο από μια άλλη πολύ μεγάλη ομάδα της εποχής, την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.

1977 ως 1984 - Η επικράτηση της Αγγλίας

Το 1977 η Λίβερπουλ, σηματοδότησε την έναρξη της επικράτησης αγγλικών συλλόγων στη διοργάνωση. Αγγλικές ομάδες επικράτησαν με συνολικά επτά νίκες μέσα σε οχτώ χρόνια. Η Λίβερπουλ το 1977, νίκησε την Μπορούσια Μένχενγκλαμπαχτ 3-1 στη Ρώμη και το 1978 διατήρησε το τρόπαιο με νίκη επί της Κλαμπ Μπριζ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.

Η Λίβερπουλ έχασε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1979 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ, η οποία και κατέκτησε το τρόπαιο σε μία εντυπωσιακή άνοδο στην κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η Φόρεστ νίκησε τη Σουηδική Μάλμε με 1-0 στον τελικό που έγινε στο Μόναχο. Τον επόμενο χρόνο υπερασπίστηκε το τρόπαιο έναντι του Αμβούργου στη Μαδρίτη με το ίδιο σκορ και έγινε η μόνη ομάδα που έχει κερδίσει το Ευρωπαϊκό κύπελλο περισσότερες φορές από ότι το εγχώριο πρωτάθλημά της. Η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό το 1981 όπου κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά με νίκη τους στο Παρίσι επί της Ρεάλ Μαδρίτης.

Το 1982 η Άστον Βίλα της πόλης του Μπέρμινχαμ, κέρδισαν την Μπάγερν Μονάχου 1-0 στο Στάδιο Φέγιενορντ στο Ρότερνταμ. Το Αμβούργο ήταν πρωταθλήτρια το 1983 και την επόμενη χρονιά η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό οπότε και νίκησε τη Ρόμα στη διαδικασία των πέναλτι. Η Λίβερπουλ τον επόμενο χρόνο ήταν και πάλι στον τελικό για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους σε ένα παιχνίδι που επισκιάστηκε τελείως από τον θάνατο 39 θεατών - Ιταλοί στην πλειοψηφία τους. Το γεγονός έμεινε γνωστό ως η τραγωδία του Χέιζελ. Όλες οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με πενταετή αποκλεισμό από κάθε Ευρωπαϊκή διοργάνωση ενώ η Λίβερπουλ αποκλείστηκε για έξι χρόνια.

1986 ως 1988 - Στεάουα, Πόρτο και Αϊντχόφεν

Με τις Αγγλικές ομάδες εκτός διοργάνωσης, η επικράτηση τους έλαβε τέλος. Τα επόμενα χρόνια μετά την τραγωδία του Χέιζελ, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο διεκδικήθηκε από Ευρωπαϊκούς συλλόγους που δεν είχαν καταφέρει να διαγράψουν μεγάλες πορείες στις προηγούμενες χρονιές της διοργάνωσης. Το 1986, 1987 και 1988 η Στεάουα Βουκουρεστίου της Ρουμανίας, η ΦΚ Πόρτο και η PSV Αϊντχόβεν αντίστοιχα, κατέκτησαν το τρόπαιο. Ο τελικός μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και ΦΚ Πόρτο θεωρείται από τους πιο αγωνιστικούς της διοργάνωσης.

1989 ως 1991 - Μίλαν και Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου

Η Μίλαν, ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στον κόσμο, κατάκτησε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 1989 και το διατήρησε την επόμενη χρονιά. Έχασε την ευκαιρία για μία τρίτη συνεχόμενη Ευρωπαϊκή στέψη το 1991, όταν το τρόπαιο πήγε στους πρωταθλητές του Γιουγκοσλάβικου πρωταθλήματος, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου που νίκησαν την Μαρσέϊγ στα πέναλτι μετά από μία ισοπαλία χωρίς γκολ. Ο τελικός του 1991 ήταν επίσης ο μόνος τελικός στην περίοδο 1989-1998 στον οποίο απέτυχε να συμμετάσχει κάποια Ιταλική ομάδα.

Ο αποκλεισμός των Αγγλικών συλλόγων από το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο άρθηκε για την περίοδο 1990-1991, αλλά η πρωταθλήτρια Αγγλίας Λίβερπουλ δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο επειδή έπρεπε να εκτίσει έναν επιπλέον χρόνο ποινής.

1992 ως 1996 - Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία στο προσκήνιο

Το Κύπελλο

Οι Αγγλικοί οι σύλλογοι επέστρεψαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά καμία δεν έφτασε στην τελική οκτάδα. Η Άρσεναλ (1991-92), η Λιντς Γιουνάιτεντ (1992-93), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1993-94 και 1994-95) και η Μπλάκμπερν Ρόβερς (1995-96), δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στην Ευρωπαϊκή διοργάνωση, χάνοντας εύκολα από πολύ ασθενέστερες ομάδες. Αυτό οφειλόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό και στον κανόνα των τριών ξένων που απέτρεπε τις ομάδες να χρησιμοποιήσουν μερικούς από τους βασικούς παίκτες τους.

Το 1992, ο τελικός της διοργάνωσης έλαβε χώρα στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και το τρόπαιο κέρδισε η Μπαρτσελόνα. Η Μαρσέιγ κέρδισε τον τελικό του 1993, αλλά αργότερα αποκλείστηκε από την υπεράσπιση του τροπαίου εξαιτίας του υποβιβασμού της στη δεύτερη κατηγορία του Γαλλικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου λόγω σκανδάλου που ξέσπασε για στημένα παιχνίδια και πλασμαστικές δηλώσεις οικονομικών στοιχείων. Στο μεταξύ, ο τελικός του 1994 βρήκε την Μπαρτσελόνα να χάνει από τη Μίλαν 4-0. Η τελευταία, έφτασε και στον επόμενο τελικό αλλά έχασε 1-0 από τον Άγιαξ. Ο Άγιαξ έφτασε και στον τελικό του 1996, αλλά έχασε από τη Γιουβέντους στη διαδικασία των πέναλτι.

Εκείνη την περίοδο η υπόθεση Μποσμάν ήρθε για να αλλάξει δραστικά την εικόνα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η απόφαση επί αυτής, επέτρεψε σε παίκτες των οποίων το συμβόλαιο έχει λήξει, να μεταφέρονται ελεύθερα σε ομάδες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, μια εξίσου μεγάλη συνέπεια που είχε η απόφαση, ήταν το ότι οι παίκτες μιας ομάδας που προέρχονταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αριθμούνταν ως ξένοι, εφόσον ο σύλλογος ήταν κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

1997 και 1998 - Η Γερμανική και η Ισπανική επιτυχία

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ μπήκε στη λίστα των Πρωταθλητών Ευρώπης το 1997 όταν νίκησαν τη Γιουβέντους στον τελικό έχοντας ήδη αποκλείσει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον ημιτελικό. Αλλά η σεζόν 1996-1997 ήταν περίοδος προόδου για τους Αγγλικούς συλλόγους, επειδή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που προκρίθηκε στην τελική οκτάδα στην περίοδο μετά το Χέιζελ.

Τη σεζόν 1997-1998, επιτράπηκε η συμμετοχή σε μερικούς δευτεραθλητές Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μετά από πιέσεις στην ΟΥΕΦΑ. Το 1998 ο τίτλος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης για έβδομη φορά μετά από 32 χρόνια.

1999 - Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επιστρέφει το Κύπελλο στην Αγγλία

Η περίοδος 1998-99 θα μείνει αξέχαστη για το τρεμπλ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το οποίο ολοκληρώθηκε με την δραματική νίκη 2-1 επί της Μπάγερν Μονάχου στις καθυστερήσεις, και ενώ το γκολ του Mario Basler φαινόταν να δίνει την νίκη στους Γερμανούς. Όμως ο διαιτητής έδειξε 3 λεπτά επιπλέον χρόνου στα οποία ο Τέντι Σέρινγκχαμ ισοφάρισε και το παιχνίδι έμοιαζε να οδηγείται στην παράταση. Τότε ο Όλε Γκούναρ Σόλτσκιερ σκόραρε το νικητήριο γκολ για την Γιουνάιτεντ και έγραψε ιστορία. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε ο πρώτος σύλλογος που κατάκτησε το τρεμπλ: Πρωτάθλημα Πρέμιερ Λιγκ, Κύπελλο Αγγλίας Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης για πρώτη φορά από το 1968. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αγγλικός σύλλογος κέρδιζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης μετά την επιτυχία της Λίβερπουλ το 1984.

2000 - σήμερα: Νέα χιλιετία, παλιοί πρωταθλητές

Το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 21ου αιώνα το κέρδισε η Ρεάλ Μαδρίτης, πρωταθλήτρια Ισπανίας, που επικράτησε της δευτεραθλήτριας του Ισπανικού πρωταθλήματος, της Βαλένθια, με 3-0. Η διοργάνωση της περιόδου 1999-2000 ήταν επίσης η πρώτη στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν περισσότερες από δύο ομάδες από κάποια εθνικά πρωταθλήματα. Από τα τρία κορυφαία πρωταθλήματα, όπως κατατάχθηκαν από την UEFA, μπορούσαν να συμμετάσχουν τέσσερις ομάδες, ενώ από τα τρία αμέσως επόμενα κορυφαία πρωταθλήματα μπορούσαν να συμμετάσχουν τρεις ομάδες.

Η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε τον τίτλο το 2001, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε ξανά τον τίτλο (για ένατη φορά) το 2002. Η ηττημένη ομάδα στον τελικό του 2002, η γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν, έγινε η μόνη φιναλίστ σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών που ποτέ δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στη χώρα της. Ο τελικός του 2003 διεξήχθη στην Αγγλία, αλλά νικήτρια ήταν η ομάδα της Μίλαν από την Ιταλία. Το 2004 η Πόρτο επικράτησε της Μονακό με 3-0 και κέρδισε το Κύπελλο Ευρώπης, ενώ το 2005 η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά από το 1985 και η Μίλαν για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια. Η Λίβερπουλ επικράτησε της Μίλαν σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Παρά το 0-3 του ημιχρόνου, η Λίβερπουλ έβαλε τρία γκολ σε έξι λεπτά και ισοφάρισε το σκορ για να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση. Έτσι, αφού στην παράταση δεν σημειώθηκαν γκολ, η Λίβερπουλ κέρδισε στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι με 3-2.

Το 2006 πρωταθλήτρια στέφθηκε η Μπαρτσελόνα επικρατώντας επί της Άρσεναλ με 2-1, ενώ το 2007 επαναλήφθηκε ο τελικός του 2005, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας αλλά με διαφορετική έκβαση. Η Μίλαν νίκησε αυτή τη φορά τη Λίβερπουλ με 2-1.

Το 2008 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης, αφού νίκησε την Τσέλσι (που αγωνιζόταν για πρώτη φορά σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ) στα πέναλτι με 6-5 και αφού η κανονική διάρκεια του αγώνα έληξε 1-1, με το σκορ να μην αλλάζει ούτε στην παράταση.

Η Μπαρτσελόνα κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά στην ιστορία της νικώντας την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό στη Ρώμη, που έγινε στις 27 Μαΐου του 2009.[1]

Το 2010, η Ίντερ Μιλάνου με προπονητή τον Ζοζέ Μουρίνιο κατέκτησε το τρόπαιο για το 2010, μετα από 45 χρόνια, για τρίτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας με 2-0 επί της Μπάγερν Μονάχου με δυο γκολ του Αργεντίνου επιθετικού Ντιέγκο Μιλίτο[2]

Το 2011 η Μπαρτσελόνα στέφτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 4η φόρα επικρατώντας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-1.

Το 2012 μια αγγλική ομάδα, η λονδρέζικη Τσέλσι, κατέκτησε το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Αλιάντς Αρένα εναντίον της Μπάγερν. Ο αγώνας ήταν 1-1 στην κανονική διάρκεια και στην παράταση, και η Τσέλσι επικράτησε στα πέναλτι με 4-3.[3].

Το 2013 η Μπάγερν με παρουσία σε τελικό για τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια, κατέκτησε το πέμπτο της τρόπαιο με αντίπαλο στον τελικό την συμπατριώτισσά της Μπορούσια Ντόρτμουντ.

Οι τελικοί συνοπτικά

Ημερομ.Πόλη ΤελικούΚυπελλούχοςΦιναλίστΣκορΔιαιτητήςΘεατές
13/06/1956
ΠαρίσιΡεάλ Μαδρίτης Ρεμς4–3 Έλις38.239
30/05/1957
ΜαδρίτηΡεάλ Μαδρίτης Φιορεντίνα2–0 Χορν120.000
29/05/1958
ΒρυξέλλεςΡεάλ Μαδρίτης Μίλαν3–2 (παράταση) Άλστεεν67.000
03/06/1959
ΣτουτγκάρδηΡεάλ Μαδρίτης Ρεμς2–0 Ντους72.000
18/05/1960
ΓλασκώβηΡεάλ Μαδρίτης Άιντραχτ Φρανκφ.7–3 Μόουατ134.000
31/05/1961
Βέρνη ΜπενφίκαΜπαρτσελόνα3–2 Ντινστ26.732
02/05/1962
Άμστερνταμ ΜπενφίκαΡεάλ Μαδρίτης5–3 Χορν61.257
22/05/1963
Λονδίνο Μίλαν Μπενφίκα2–1 Χόλαντ45.715
27/05/1964
Βιέννη ΊντερΡεάλ Μαδρίτης3–1 Στολ71.333
27/05/1965
Μιλάνο Ίντερ Μπενφίκα1–0 Ντινστ89.000
11/05/1966
ΒρυξέλλεςΡεάλ Μαδρίτης Παρτιζάν2–1 Κραϊτλάιν46.745
25/05/1967
Λισαβόνα Σέλτικ Ίντερ2–1 Τσέντσερ45.000
29/05/1968
Λονδίνο Μάντσεστερ Γ. Μπενφίκα4–1 (παράταση) Λο Μπέλο92.225
28/05/1969
Μαδρίτη Μίλαν Άγιαξ4–1Μεντίμπιλ31.782
06/05/1970
Μιλάνο Φέγενορντ Σέλτικ2–1 (παράταση) Λο Μπέλο53.187
02/06/1971
Λονδίνο Άγιαξ Παναθηναϊκός2–0 Τέιλορ83.179
31/05/1972
Ρότερνταμ Άγιαξ Ίντερ2–0 Ελί61.354
30/05/1973
Βελιγράδι Άγιαξ Γιουβέντους1–0 Γκουγκούλοβιτς89.484
15/05/1974
Βρυξέλλες ΜπάγερνΑτλέτικο Μαδρίτης1–1 (παράταση) Λορό48.722
17/05/1974
4–0 (επαναληπτικός) Ντελκούρ23.325
28/05/1975
Παρίσι Μπάγερν Λιντς2–0 Κιταμπντιζάν48.374
12/05/1976
Γλασκώβη Μπάγερν Σεντ Ετιέν1–0Παλοτάι54.864
25/05/1977
Ρώμη Λίβερπουλ Γκλάντμπαχ3–1 Βουρτς52.078
10/05/1978
Λονδίνο Λίβερπουλ Μπριζ1–0 Κόρβερ92.500
30/05/1979
Μόναχο Νότιγχαμ Φόρεστ Μάλμε1–0 Λινεμάγερ57.500
28/05/1980
Μαδρίτη Νότιγχαμ Φόρεστ Αμβούργο1–0 Γκαρίδο51.000
27/05/1981
Παρίσι Λίβερπουλ Ρεάλ Μαδρίτης1–0Πάλοτάϊ48.360
26/05/1982
Ρότερνταμ Άστον Βίλα Μπάγερν1–0 Κονρά46.000
25/05/1983
Αθήνα Αμβούργο Γιουβέντους1–0 Ραϊνέα73.500
30/05/1984
Ρώμη Λίβερπουλ Ρόμα1–1 (παρ., 4–2 πέν.) Φρέντρικσον69.693
29/05/1985
Βρυξέλλες Γιουβέντους Λίβερπουλ1–0 Ντάινα58.000
07/05/1986
Σεβίλλη Στεάουα Μπαρτσελόνα0–0 (παρ., 2–0 πέν.) Βοτρό70.000
27/05/1987
Βιέννη Πόρτο Μπάγερν2–1 Πονέ57.500
25/05/1988
Στουτγκάρδη Αϊντχόφεν Μπενφίκα0–0 (παρ., 6–5 πέν.) Ανιολίν68.000
24/05/1989
Βαρκελώνη Μίλαν Στεάουα4–0 Τρίτσλερ97.000
23/05/1990
Βιέννη Μίλαν Μπενφίκα1–0 Κολ57.500
29/05/1991
Μπάρι Ερυθρός Αστέρας Ολιμπίκ Μαρσέιγ0–0 (παρ., 5–3 πέν.) Λανέζε56.000
20/05/1992
Λονδίνο Μπαρτσελόνα Σαμπντόρια1–0 (παράταση) Σμιντχούμπερ70.827
26/05/1993
Μόναχο Ολιμπίκ Μαρσέιγ Μίλαν1–0 Ροτλισμπέργκερ64.400
18/05/1994
Αθήνα Μίλαν Μπαρτσελόνα4–0 Ντον57.500
24/05/1995
Βιέννη Άγιαξ Μίλαν1–0 Κρατσιουνέσκου49.730
22/05/1996
Ρώμη Γιουβέντους Άγιαξ1–1 (παρ., 4–2 πέν.)Ντίαθ Βέγα67.000
28/05/1997
Μόναχο Μπ. Ντόρτμουντ Γιουβέντους3–1Πουλ59.000
20/05/1998
Άμστερνταμ Ρεάλ Μαδρίτης Γιουβέντους1–0 Κρουγκ48.500
26/05/1999
Βαρκελώνη Μάντσεστερ Γ. Μπάγερν2–1 Κολίνα90.045
24/05/2000
Παρίσι Ρεάλ Μαδρίτης Βαλένθια3–0 Μπράσκι78.759
23/05/2001
Μιλάνο Μπάγερν Βαλένθια1–1 (παρ., 5–4 πέν.) Γιολ71.500
15/05/2002
Γλασκώβη Ρεάλ Μαδρίτης Λεβερκούζεν2–1 Μέιερ50.499
28/05/2003
Μάντσεστερ Μίλαν Γιουβέντους0–0 (παρ., 3–2 πέν.) Μερκ63.215
26/05/2004
Γκελζενκίρχεν Πόρτο Μονακό3–0 Νίλσεν53.053
25/05/2005
Κωνσταντινούπολη Λίβερπουλ Μίλαν3–3 (παρ., 3–2 πέν.) Γκονθάλεθ70.024
17/05/2006
Παρίσι Μπαρτσελόνα Άρσεναλ2–1 Χάουγκε79.500
23/05/2007
Αθήνα Μίλαν Λίβερπουλ2–1 Φάντελ71.000
21/05/2008
Μόσχα Μάντσεστερ Γ. Τσέλσι1–1 (παρ., 6–5 πέν.) Μίχελ67.310
27/05/2009
Ρώμη Μπαρτσελόνα Μάντσεστερ Γ.2–0 Μπουζάκα62.467
22/05/2010
Μαδρίτη Ίντερ Μπάγερν2–0 Γουέμπ73.170
28/05/2011
Λονδίνο Μπαρτσελόνα Μάντσεστερ Γ.3–1Κάσαϊ87.695
19/05/2012
Μόναχο Τσέλσι Μπάγερν1–1 (παρ., 4–3 πέν.) Προένσα66.000
25/05/2013
Λονδίνο Μπάγερν Μπ. Ντόρτμουντ2–1 Ριτσόλι86.298
24/05/2014
Λισαβόνα

Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς

Ανά σύλλογο

ΟμάδαΚυπ.Φιν.Χρονιές κατάκτησης
Ρεάλ Μαδρίτης
9
3
1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002
Μίλαν
7
4
1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Μπάγερν
5
5
1974, 1975, 1976, 2001, 2013
Λίβερπουλ
5
2
1977, 1978, 1981, 1984, 2005
Μπαρτσελόνα
4
3
1992, 2006, 2009, 2011
Άγιαξ
4
2
1971, 1972, 1973, 1995
Ίντερ
3
2
1964, 1965, 2010
Μάντσεστερ Γιουν.
3
2
1968, 1999, 2008
Μπενφίκα
2
5
1961, 1962
Γιουβέντους
2
5
1985, 1996
Νότιγχαμ Φόρεστ
2
1979, 1980
Πόρτο
2
1987, 2004
Σέλτικ
1
1
1967
Αμβούργο
1
1
1983
Στεάουα
1
1
1986
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
1
1
1993
Μπ. Ντόρτμουντ
1
1
1997
Τσέλσι
1
1
2012
Φέγενορντ
1
1970
Άστον Βίλα
1
1982
Αϊντχόφεν
1
1988
Ερυθρός Αστέρας
1
1991
Ρεμς
2
Βαλένθια
2
Φιορεντίνα
1
Άιντραχτ Φρανκφ.
1
Παρτιζάν
1
Παναθηναϊκός
1
Ατλέτικο Μαδρίτης
1
Λιντς
1
Σεντ Ετιέν
1
Γκλάντμπαχ
1
Μπριζ
1
Μάλμε
1
Ρόμα
1
Σαμπντόρια
1
Μπ. Λεβερκούζεν
1
Μονακό
1
Άρσεναλ
1

Ανά χώρα

ΧώραΟμάδαΚυπ.Φιν.
ΙσπανίαΡεάλ Μαδρίτης93
Μπαρτσελόνα43
Βαλένθια2
Ατλέτικο Μαδρίτης1
ΙταλίαΜίλαν74
Ίντερ32
Γιουβέντους25
Φιορεντίνα1
Ρόμα1
Σαμπντόρια1
ΑγγλίαΛίβερπουλ52
Μάντσεστερ Γιουν.32
Νότιγχαμ Φόρεστ2
Τσέλσι11
Άστον Βίλα1
Λιντς1
Άρσεναλ1
ΓερμανίαΜπάγερν55
Αμβούργο11
Μπ. Ντόρτμουντ11
Άιντραχτ Φρανκφ.1
Γκλάντμπαχ1
Μπ. Λεβερκούζεν1
ΟλλανδίαΆγιαξ42
Φέγενορντ1
Αϊντχόφεν1
ΠορτογαλίαΜπενφίκα25
Πόρτο2
ΓαλλίαΟλιμπίκ Μαρσέιγ11
Ρεμς2
Σεντ Ετιέν1
Μονακό1
ΣκωτίαΣέλτικ11
ΡουμανίαΣτεάουα11
Γιουγκ/βίαΕρυθρός Αστέρας1
Παρτιζάν1
ΕλλάδαΠαναθηναϊκός1
ΒέλγιοΜπριζ1
ΣουηδίαΜάλμε1

Διάφορες πληροφορίες

  • Ο Φρανθίσκο Χέντο είναι ο μόνος παίχτης που συμμετείχε σε 6 νικηφόρους τελικούς.
  • Ο Κλάρενς Ζέεντορφ είναι ο μόνος παίχτης που κέρδισε το κύπελλο πρωταθλητριών με 3 διαφορετικές ομάδες:
  • Το Μιλάνο, είναι η μόνη πόλη που έχει "κατακτήσει" το Κύπελλο Πρωταθλητριών με δύο διαφορετικές ομάδες: Μίλαν(7) και Ίντερ(3).
  • Αρκετοί σύλλογοι κέρδισαν το Κύπελλο αήττητοι: η Ίντερ (1964) και ο Άγιαξ (1972) είναι οι δύο ομάδες με το καλύτερο ρεκόρ, 7 νίκες και 2 ισοπαλίες.
  • Η Ρεάλ Μαδρίτης κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων εμφανίσεων στη διοργάνωση, με 15 εμφανίσεις από τη σεζόν 1955/56 έως την 1969/70.
  • Μόνο σε τέσσερις περιπτώσεις στον τελικό του Champions League συναντήθηκαν δύο ομάδες από την ίδια χώρα: Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Φ.Κ. Βαλένθια (1999/00), Μίλαν εναντίον Γιουβέντους (2002/03), Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εναντίον Τσέλσι (2007/08) και Μπ. Ντόρτμουντ εναντίον Μπάγερν (2012/2013)
  • Στην (πάνω από μισού αιώνα) μακρόχρονη πορεία της διοργάνωσης, μόνο τέσσερα τοπικά ντέρμπι έχουν λάβει χώρα:
  • Η Ίντερ, η Μπαρτσελόνα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Σέλτικ και ο Άγιαξ είναι οι μόνες ομάδες που έχουν κερδίσει τριπλούς τίτλους (τρεμπλ) την ίδια χρονιά - το εθνικό τους πρωτάθλημα, ένα εθνικό κύπελλο και το Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Ίντερ το έκανε τη σεζόν 2009/2010,η Μπαρτσελόνα τη σεζόν 2008/09 η Μάντσεστερ τη σεζόν 1998/99, η Σέλτικ το 1966/67 και ο Άγιαξ το 1972/73.
  • Η Μπαρτσελόνα είναι η μόνη ομάδα που έχει κατακτήσει σε μία σεζόν (2008/2009) τους τίτλους όλων των διοργανώσεων που συμμετέχει. (τρεμπλ και πρωτάθλημα συλλόγων)
  • Ο Άγιαξ ήταν αήττητος στη διοργάνωση για 20 αγώνες από το 1985/86 έως τον Μάρτιο του 1986.
  • Ο ημιτελικός 2002/03, μεταξύ Μίλαν και Ίντερ ήταν η μοναδική φορά στην οποία υπήρξε ισοπαλία δύο αγώνων σε ομάδες που έχουν την ίδια έδρα (Σαν Σίρο).
  • Τρεις έχουν κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης ως παίκτες και ως προπονητές στην ίδια ομάδα: Ο Βίκτορ Μουνιόθ της Ρεάλ Μαδρίτης ως παίκτης τις σεζόν 1955/56 και 1956/57 και ως προπονητής τη σεζόν 1965/66 και ο Κάρλο Αντσελότι ως παίκτης της Μίλαν τις σεζόν 1988/89 και 1989/90 και ως προπονητής τις σεζόν 2002/03 και 2006/07, και ο Ζοζέπ Γκουαρντιόλα ως παίκτης της Μπαρτσελόνα το 1991/92 και ως προπονητής της το 2008/09. Εκτός από αυτούς, ο Γιόχαν Κρόιφ έχει κατακτήσει το κυπελλό το ως παίκτης του Άγιαξ τρεις φορές (1971, 1972 και 1973) και ως προπονητής με την Μπαρτσελόνα το 1992, και ο Φρανκ Ράικαρτ ως παίκτης του Άγιαξ το 1995 και της Μίλαν το 1989 και το 1990, ενώ κατέκτησε και το Champions League και αυτός ως προπονητής της Μπαρτσελόνα, το 2006.
  • Ο Τσέζαρε Μαλντίνι και ο γιος του Πάολο Μαλντίνι είναι το μόνο ντουέτο πατέρα και γιου που έχουν ηγηθεί την ίδια ομάδα (ως αρχηγοί) στην κορυφή της διοργάνωσης. Ο πατέρας Τσέζαρε τη σεζόν 1962/63 και ο γιος τις σεζόν 2002/2003 και 2006/2007.
  • Ο ύμνος του Τσάμπιονς Λιγκ που ακούγεται στην τελετή πριν την έναρξη κάθε αγώνα είναι σύνθεση του Τόμι Μπρίτεν και βασίζεται στον ύμνο του Χέντελ, Ο Ιερέας Ζάντοκ. Η καθιερωμένη εκτέλεση είναι από την χορωδία της Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα.
  • Οι Έρνστ Χάπελ, Ότμαρ Χίτσφελντ, Ζοζέ Μουρίνιο και Γιούπ Χάινκες είναι οι μόνοι προπονητές που έχουν κερδίσει τον τίτλο με δύο διαφορετικές ομάδες. Ο Χάπελ με την Φέγενορντ το 1970 και με το Αμβούργο το 1983, ο Χίτσφελντ με την Μπορούσια Ντόρτμουντ το 1997 και με την Μπάγερν Μονάχου το 2001, ο Μουρίνιο με την Πόρτο το 2004 και την Ίντερ το 2010, και ο Χάινκες με την Ρεάλ Μαδρίτης το 1998 και με την Μπάγερν Μονάχου το 2013.
  • Η Ολιμπίκ Μαρσέιγ είναι οι πρώτοι πρωταθλητές στο νέο τρόπο διεξαγωγής της διοργάνωσης, με τίτλο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, το 1993.
  • Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που κατέκτησαν τρεις τίτλους τη σεζόν 1998/99, υπήρξαν οι πρώτοι πρωταθλητές της διοργάνωσης που δεν κέρδισαν κάποιο τοπικό τίτλο ούτε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο την προηγούμενη σεζόν.
  • Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι οι μόνοι πρωταθλητές Ευρώπης που αργότερα έχουν υποβιβαστεί χαμηλότερα από τις δύο ανώτερες κατηγορίες του εθνικού τους πρωταθλήματος.
  • Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα που έχει κερδίσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης περισσότερες φορές από το πρωτάθλημα της χώρας της.

Εξωτερική σύνδεση

Παραπομπές

  1. CNN, 27 Μαΐου 2009.
  2. Champions League 2010: Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Ιντερ.2010-25-10.http://www.express.gr/news/sports/306468oz_20100522306468.php3.Ανακτήθηκε στις 2011-03-10. 
  3. sport24, ο τελικός του 2012.


This article is issued from Wikipedia. The text is available under the Creative Commons Attribution/Share Alike; additional terms may apply for the media files.